MushBadalianPoems

THE SPARROWS

At morning’s hush, while night still clings,

And all the world silently sleeps,

While sweetest dreams yet softly creep,

They're already awaken from sleep,

And perched along your roof’s thin eaves,

Or nestled in the nearby trees,

Begin their endless debate․․․

Loud chirps and quarrels pierce the night,

Proclaiming the current day’s start:

- Chirp, chirp, it’s hopeless...

- We’ll see no light...

- No dawn will break, no sun in sight...

- No golden beams, no warmth, no cheer...

- Chirp, chirp, no hope, the end is near...

They argue on with endless cries,
While overhead the dark sky sighs

Gradually becoming pale,
And at last the Sun’s shining ray,

Puts an end to their daily fray.

Bathed in light’s first gentle breath,
They fall to hush, as still as death.

Then, ashamed of their noisy fears,

They start to scatter pair by pair,

As if urged by a sudden call,

They leave the trees, the roof, the wall․․․

Or shy, trying to get unseen,

They hide themselves in veils of green.

LIFE ON THE EDGE OF A BLACK HOLE

"Beautiful moment, do not pass away!"

J. Wolfgang Goethe. Faust

Scientists persuade and impress

That if some day passing all,

You find yourself in far space

On the edge of a black hole,

Your end, although quite certain,

But it will take long to befall

Cause your second …will stop, will pause.

If so,

(Oh, cosmical unjustness)

Why the time on this planet

Steadily leads us to our end –

Even the most charming moment

Gets lost quickly and permanent

And never ever it pauses,

Isn’t it true that here as well

Another black hole pulls us to dwell.

LETTERS FROM THE GALAXY
1.
When I was leaving –
With a tiny hope
To come back someday –
Once more, a last time,
I looked back with pain
To whisper a few words as a farewell:
“Goodbye, my homeland,
We will meet again…”
You were already very far behind…
My heart skipped a beat when I saw you then:
A small and pale sphere
In the dark black space –
So vulnerable,

Fragile,
Defenseless
Against countless menacing dangers...
And my farewell spontaneously
Turned into a prayer,
A petition to God:
“O good Creator,
Save and preserve this fragile planet
For the sake of those
Created by You.”

2.
Here, time passes unlike

How it does for you;
Within my short days,
Your years are rolling on –
Effacing entirely
The familiar faces and scenes
That I have preserved in the deep creases
Of my memory.
So, I know, when back,
I will be a stranger among strangers:
No familiar face will smile at me,
Nobody will say, “Hello, welcome back.”
And I – old-fashioned, confused, and astray –
Will try in vain to find my way home.
People around will squint at me:
“What’s this poor stranger looking for here?”
Yes, I’ll be a stranger…
Let it be, no matter…
What is the trouble of being a stranger
Compared to the joy of breathing your air?

3.
Tonight, in my dreams
I was embraced in your lovely arms.
And when I woke up,
I long kept looking at the shining stars
Towards your direction.
The light that reaches me
From your yellow Sun
Travels over five hundred long years,
So I don’t even know if you’re still alive,
Still beautiful –
Not ruined by the hands
Of your heedless sons.
You – my genuine,
You – my matchless one,
You – my only desirable dwelling place,
My tiny green planet with blue waves.

4.
If someday I could
Return to you again,
My greatest desire would be
To lie on the top of a grassy hill
Or at the edge of a birch grove –
To lie on my back, in the fresh grass,
To listen to the noisy songs of birds,
And to gaze, and gaze at your azure sky.

GENESIS

In the beginning the sky was void and dark.
No moon, no blazing sun,
No stars,
No earth.
No direction - up or down,
No measure of time.

Only a drifting cloud of gas and dust
In this cold corner of the universe—
Vast, unstable,
Shapeless and aimless.

Yet there was a will—divine and clear:
To summon forth a world.
And from that will was stirred a force,
A hidden power
That drew the cloud to coil,
To gather into form.

Obeying that mysterious force,
The scattered particles
Got an attraction:
Slowly they leaned together,
Kissed,
Became one.
(The cloud grew dense),
Then again, again, and yet again
With tireless longing,
Pair by pair,
They clasped in kiss

And fiery embrace...

From these numberless kisses,
The frozen cloud grew warm,
It blazed, it reddened,
It started to turn madly from pain

And suddenly gave birth –

Were born stars, the sun, the moon,
And a green planet with blue waves.
The world was created...

And what was that powerful force,
That breathed all into being?
Wasn't it the LOVE?...

Translated from the Armenian by the author

ՃՆՃՂՈՒԿՆԵՐԸ

Վաղ ցայգալույսին,

Երբ գյուղ ու քաղաք

Ընկղմված են դեռ քաղցր քնի մեջ,

Նրանք՝ տագնապած, արթուն են արդեն

Եվ թառած քո տան տանիքի քիվին,

Կամ մի մոտակա ծառի ճյուղերին

Սկսում են իրենց վեճն ամենօրյա,

Ու աղմկելով՝ մեկտեղ, խառնաձայն

Ազդարարում են սկիզբը օրվա․

- Չէ, չէ, չէ, չկա․․․

- Չկա ոչ մի հույս․․․

- Էլ չի լինելու, լույս չի բացվելու․․․

- Էլ չենք տեսնելու ո՛չ արև ո՛չ լույս…

- Չէ, չէ, չկա հույս․․․

Վիճում են երկար ու ինքնամոռաց –

Մինչ երկինքը մութ

Աստիճանաբար դառնում է գունատ

Ու արեգակի շողերն առաջին

Ցրում են նրանց կասկածը վերջին։

Եվ այդ ժամանակ, լույսով զմայլված՝

Լռում են հանկարծ,

Ու ամաչելով իրենց բարձրացրած

Աղմուկից անմիտ

Թևում են հապճեպ - ժխորից հեռու ՝

Իբր կարևոր գործով հրատապ,

Կամ ամոթահար՝

Թաքնվում են խիտ սաղարթների տակ։

ԿՅԱՆՔԸ ՍԵՎ ՓՈՍԻ ԵԶՐԻՆ

«Չքնաղ ես դու, կա՜նգ առ, վայրկյա՜ն»։

Յ.Վոլֆգանգ Գյոթե “Ֆաուստ”

Գիտնականները հավատացնում են,

Որ եթե մի օր պատահի այնպես,

Որ դու տիեզերքում հայտնվես հանկարծ

Սև փոսի եզրին,

Վախճանդ թեև անխուսափելի,

Սակայն անսահման երկար կտեւի,

Քանզի վայրկյանդ ... կանգ է առնելու։

Եթե այպես է,

(Օ, տիեզերական անարդարություն)

Ինչու՞ ժամանակն այս Երկրի վրա

Անկասելի մեզ վախճան է տանում –

Ամենաչքնաղ վայրկյանը անգամ

Կորչում է անհետ ու երբեք-երբեք

Այն կանգ չի առնում,

Չէ՞ որ այստեղ էլ՝ մեր ծնված օրից

Մի այլ սև փոս է մեզ ձգում-տանում։

ՆԱՄԱԿՆԵՐ ԳԱԼԱԿՏԻԿԱՅԻՑ

Երբ մեկնում էի՝

Երբևէ նորից վերադառնալու

Տկար հույսերով,

Մի վերջին անգամ ես ետ նայեցի,

Որ բաժանումի արցունքն աչքերիս՝

Քեզ հրաժեշտի խոսքեր մրմնջամ․

“Դե, մնաս բարով։ Ես նորից կգամ․․․”

Դու հեռվում էիր արդեն մնացել․․․

Սիրտս նվաղեց երբ ես քեզ տեսա․

Փոքրիկ ու աղոտ-կապտավուն մի գունդ՝

Սև-մութ տիեզերքում՝

Անքան դյուրաբեկ,

Այնքան խոցելի,

Այնքան անպաշտպան

Ընդդեմ շրջակա բյուր վտանգների․․․

Եվ հրաժեշտի խոսքերս ակամա

Դարձան աղերսանք,

Աղոթք առ Աստված․

- Արարիչ բարի,

Պահիր – պահպանիր

Փոքրիկ ու փխրուն այս մոլորակը

Ի սեր Քո ձեռքով

Ստեղծվածների։

Իմ ժամանակի ընթացքը քոնից

Տարբեր է հիմա.

Իմ օրերի մեջ քո տարիներն են

Գլորվում արագ`

Ջնջելով իսպառ այն պատկերներն ու

Դեմքերը ծանոթ,

Որ պահպանել եմ իմ հիշողության

Հեռու ծալքերում:

Ուստի ես գիտեմ՝ երբ վերադառնամ,

Օտար կլինեմ՝ օտարների մեջ:

Ոչ մի ծանոթ դեմք հեռվից չի ժպտա,

Ոչ ոք չի ասի. «բարով ես եկել»:

Իսկ ես՝ հնատեսք, շվարած, մոլոր

Իզուր կփնտրեմ ճանապարհն իմ տան,

Անցորդները խեթ կնայեն վրաս.

«Այդ ի՞նչ ես փնտրում, ա՛յ օտարական»...

Օտար կլինեմ...

Թող լինեմ, հոգ չէ:

Քո օդը դարձյալ շնչելու դիմաց

Օտար լինելու դժվարս ի՞նչ է:

Այս գիշեր դարձյալ քո գրկում էի

Երազներիս մեջ։

Ու երբ արթնացա,

Քո ուղղությունը փնտրեցի երկար

Տիեզերքում անվերջ։

Քո Արեգակից ինձ հասնող լույսը

Հինգ հարյուր տարվա հնություն ունի

Եվ ես չգիտեմ՝

Արդյոք դու դեռ կա՞ս,

Կամ արդյոք նու՞յնն ես,

Թե՞ քո ապերախտ զավակներն արդեն

Կործանել են քեզ․․․

Դու, իմ հարազատ,

Դու, իմ աննման,

Դու, իմ բաղձալի հանգրվան միակ՝

Կապույտ ծփանքով կանաչ մոլորակ։

Եթե երբևէ օտար աստղերից

Ես վերադառնամ քո գիրկը նորից,

Կուզեի կանաչ մի լեռնալանջին,

Կամ մի բացատում անտառափեշի

Պառկել խոտերին՝ ծաղիկների մեջ,

Լսել աղմկոտ երգը ծտերի

Ու նայե՜լ,

Նայե՜լ կապույտ երկնքիդ։

ԳԵՆԵԶԻՍ

Սկզբում մութ էր երկինքն ու դատարկ․․․

Չկար ոչ լուսին, ոչ պայծառ արև,

Չկային աստղեր։

Չկար և՛ երկիր,

Չկար ուղղություն՝ ներքև կամ վերև,

Չկար ժամանակ։

Գազի ու փոշու մի ամպ էր միայն

Անհուն տիեզերքի այս ցուրտ անկյունում ՝

Հսկայածավալ ու անհաստատուն,

Անձև, անորոշ ու աննպատակ։

Սակայն Աստվածային մի կամք կար հստակ՝

Արարել աշխարհ․․․

Ու այդ տիրական կամքից ածանցյալ

Ուժ կար մի հզոր,

Որ ստիպում էր ամպին գալարվել

Ու ձև ստանալ։

Այդ խորհրդավոր ուժին հնազանդ՝

Ամպը գոյացնող մասնիկներն հյուլե

Ձգտում ստացան.

Փոքր առ փոքր մոտեցան իրար,

Փարվեցին միմյանց ու համբուրվեցին –

Դարձան մեկ մասնիկ

(Ամպը թանձրացավ),

Ու ապա դարձյալ, կրկին ու կրկին

Մի անկասելի ձգտումով վարար

Զույգ առ զույգ նորից

Մերձեցան միմյանց

Ու համբյուրի մեջ ձուլվեցին իրար․․․

Եվ համբյուրներից այս համատարած

Սառցաշունչ ամպը ջերմացավ մեկից։

Ամպը կրակվեց, ամպը շիկացավ,

Խել-խելակորույս պտտվեց ցավից

Ու երկնեց հանկարծ․

Ծնվեցին աստղեր, արև ու լուսնյակ,

Կապույտ ծփանքով կանաչ մոլորակ․․․

Աշխարն արարվեց․․․

Եվ ո՞րն էր, արդյոք, ուժն այն զորավոր,

Որ ծնունդ տվեց աշխարհին համայն։

Սերը չէ՞ր արդյոք․․․

Moushegh S. Badalyan (1947) Մուշեղ Ս. Բադալյան

Geophysicist, educator, translator, IT specialist. The creator, maintainer and the host of this website.

Author of many poetic translations from English and Russian into Armenian as well as from Armenian into English. Sometimes he writes his own poems as well. Some of his poems translated into English by the author are represented below.

More details about M. Badalyan you can read on the Translators page of this website.